ورود به اکانت شما

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا بخاطر بسپار

ایجاد حساب کاربری

فیلد های ستاره دار را پر کنید.
نام *
نام کاربری *
رمز عبور *
تکرار رمز عبور *
ایمیل *
تکرار ایمیل *
کپچا *
بارگذاری کپچا

چند باور اشتباه در مورد بدن انسان

در طول تاریخ همواره در بین مردم، تصورات و باورهای اشتباه و رایجی در مورد بدن انسان وجود دارد که توسط علم امروزی رد شده است.بسیاری از مردم وقتی در مورد موضوعی تبادل نظر می‌کنند، اطلاعات اشتباهی به یکدیگر منتقل می‌کنند که به مرور زمان نادرست بودن آن‌ها مشخص می‌شود. بدن انسان نیز مستثنا نیست و ممکن است اشتباهات فراوانی در فهم عملکرد آن روی دهد.

پژوهش‌های علمی، هرروزه این باورهای اشتباه را راستی‌آزمایی می‌کند تا عموم مردم تصورات غلط را بشناسند و از انتشار آن‌ها جلوگیری کنند. 

 

اثر انگشت انسان  منحصر‌به‌فرد است

اثر انگشتی که در صحنه‌ی جرم یافت می‌شود و افرادی را به صحنه‌ی جرم ارتباط می‌دهد، مدرک مهمی برای پلیس است. از سال ۱۹۰۱ که اولین آزمایشگاه پزشکی قانونی در اسکاتلندیارد انگلستان ایجاد شد، از مدرک اثر انگشت برای به‌ دام انداختن مجرمان استفاده می‌شود. مایک سیلورمن، محقق علوم جنایی، در مصاحبه با وب‌سایت تلگراف گفته است که خطای انسانی، چاپ جزئی و ناکامل اثر انگشت و موقعیت‌های اشتباه، به این معنی است که مدرک اثر انگشت آنگونه که همه به آن باور دارند، قابل اعتماد نیست. از سوی دیگر، برخی معتقد‌ند که اگر بتوان اثر انگشت یک فرد را با ۷.۴ میلیارد نفر جمعیت جهان مقایسه کرد، همچنان نمی‌توان به نتیجه‌ای قطعی در مورد منحصربه‌فرد بودن آن‌ دست یافت؛ زیرا افرادی که فوت کرده‌اند در این سرشماری مد نظر قرار نگرفته‌اند.مشکلات دیگری هم وجود دارد؛ مانند اسکن کردن اثر انگشت افراد مسن که پوستشان حالت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد. در شرایط نادر، برخی از افراد نوک انگشت‌های صاف و بدون خط دارند. اثر انگشت ممکن است منحصربه‌فرد نباشد، حتی مجازات کردن افراد فقط بر اساس اثر انگشت، امکان دارد با خطا همراه باشد. مطالعه‌ای که در دانشگاه ساوث‌همپتون انجام شد، نشان داد وقتی مجموعه‌ای یکسان از اثر انگشت‌ها برای دومین بار به کارشناسانی که نادانسته آن‌ها را بررسی می‌کردند نشان داده شد، دو‌سوم آن‌ها در دفعه‌ی دوم نتیجه‌ای متفاوت با دفعه‌ی اول گرفتند.

 

 

اولین بار یک جراح اسکاتلندی به‌نام دکتر هنری فاولدز ، کشف کرد که اثر انگشت می‌تواند برای اهدافی مفید باشد. او در سال ۱۸۸۸ مقاله‌ای در این زمینه در مجله‌ی نیچر منتشر و ایده‌اش را به پلیس ارائه کرد؛ اما در آن زمان پلیس به ایده‌ی او علاقه‌ای نشان نداد. به‌‌ همین دلیل، دکتر فاولدز به چارلز داروین نزدیک شد؛ داروین هم این موضوع را با یکی از خویشاوندان خود به‌نام فرانسیس گالتون، مطرح کرد. گالتون کتابی در زمینه‌ی اثر انگشت در علم پزشکی قانونی منتشر کرد و ادعا کرد که شانس اینکه دو نفر اثر انگشت یکسانی داشته باشند، حدود یک در ۶۴ میلیون نفر است.

 

لوله کردن زبان ژنتیکی است

حدود ۶۵ تا ۸۰ درصد مردم جهان می‌توانند زبان خود را لوله کنند؛ چرا برخی می‌توانند این کار را انجام دهند اما عده‌ای دیگر نمی‌توانند؟ ساده‌ترین جواب این است که باید از کودکی تمرین کرد و باور غلط این است که اگر شما نمی‌توانید زبان خود را لوله کنید، مقصر پدر و مادر شما هستند؛ چون آن‌ها نمی‌توانند یا به زبان ساده، این ارث را از آن‌ها نگرفته‌اید. به‌گفته‌ی پروفسور مک‌دانلد، استاد ژنتیک و زیست‌شناسی، اگر این باور واقعیت داشت، شما هیچ‌وقت نمی‌توانستید از پدر و مادری که این توانایی را ندارند کودکی با این توانایی پیدا کنید؛ در حالی‌که از این موارد زیاد است.

و همچنین می‌گوید مطالعات علمی درباره‌ی این موضوع، به سال ۱۹۴۰ برمی‌گردد. در واقع توضیح این مسئله کمی پیچیده است و بیشتر به طبیعت و محیط بر‌می‌گردد و در بعضی موارد هم به خصوصیات رشد جنین مانند موقعیت جنین در رحم مادر بستگی دارد. برخی از افراد با تمرین و تکرار، موفق می‌شوند این توانایی را کسب کنند. آلفرد استن متخصص ژنتیک، در سال ۱۹۴۰ مقاله‌ای در مورد توانایی لوله کردن زبان منتشر کرد که در آن گفته شد این توانایی ژنتیکی است و والدینی که توانایی لوله کردن زبان دارند، فرزندان آن‌ها نیز این توانایی را خواهند داشت. بعد از ۱۲ سال متخصص ژنتیک دیگری به‌ نام فیلیپ مت‌لاک، یافته‌های متخصص قبلی را با مطالعات خود رد کرد.

 

 

در سال ۱۹۵۰ بسیاری‌ به چشم دیدند دوقلوهای همسانی وجود دارند که یکی توانایی لوله کردن زبان دارد در حالی‌که دیگری فاقد آن است. در واقع این توانایی ژنتیکی نیست؛ هرچند امروزه بیشتر مردم بر این اعتقاد غلط پافشاری می‌کنند. چون ژنوم دوقلوهای همسان کاملا یکسان است؛ پس ژنتیک نمی‌تواند عامل اصلی در توانایی لوله کردن زبان باشد. بعد از ۶۵ سال از مطالعات مت‌لاک، هنوز هم این باور وجود دارد که توانایی لوله کردن زبان، ارثی است.

 

بیدار کردن فرد خواب‌گرد می‌تواند باعث حمله‌ی قلبی شود

این باور قدیمی که بیدار کردن فرد خواب‌گرد می‌تواند باعث بروز حمله‌ی قلبی، شوک، نارسایی قلبی یا حتی موجب به کما رفتن فرد ‌شود، تنها یک افسانه است و پایه و اساس علمی ندارد. راه رفتن در خواب یا خواب‌گردی نوعی اختلال خواب است که در میان کودکان ۵ تا ۱۲ سال بسیار رایج است. اما این بدان معنا نیست که این اختلال در بزرگسالان مشاهده نمی‌شود. به‌گفته‌ی بنیاد ملی خواب، راه رفتن در خواب در بین تقریبا ۱ تا ۱۵ درصد از جمعیت عمومی شایع است؛ این رفتار می‌تواند ارثی باشد.

این اختلال عموما در طول مرحله‌ی حرکت غیر سریع چشم (NREM)، خواب مشاهده می‌شود. استرس، آپنه خواب، بی‌خوابی، مصرف دارو، اختلالات روانی، خستگی، اضطراب و ...، برخی از دلایل مرتبط با راه رفتن در خواب به‌حساب می‌آیند. برخی معتقدند این باور به اجداد پیشین ما باز‌می‌گردد؛ زیرا آن‌ها معتقد بودند که هنگام خواب روح از بدن خارج می‌شود. به‌ همین دلیل تصور می‌کردند با بیدار کردن خواب‌گردها، آن‌ها به موجودی بی‌روح تبدیل خواهند شد.

 

 

 هرگز نمی‌دانید که فرد در آن لحظه در حال دیدن چه خوابی است؛ در رؤیایی که می‌بیند، ممکن است خوشحال یا ناراحت باشد؛ یا حتی از کسی که به او حمله می‌کند، ترسیده باشد. بنابراین، هنگامی که او را به‌طور ناگهانی بیدار می‌کنید، ممکن است با تصور واقعی بودن خوابی که می‌دیده، به شما حمله کند یا حتی بترسد و گیج شود. در نتیجه، بسیار اهمیت دارد که فرد خواب‌گرد را با روشی آرام و بدون عجله بیدار کنید به گونه‌ای که فرد موقعیت را درک کند و در راستای آن واکنش نشان دهد. 

 

هضم آدامس ۷ سال زمان می‌برد

در گذشته، بیشتر شرکت‌ها برای تولید آدامس از شیره‌ی درخت ساپودیلا استفاده می‌کردند که از راسته‌ی درختان همیشه بهار و بومی جنوب مکزیک، آمریکای مرکزی و کارائیب تهیه می‌شد. صمغ این درخت که برای تولید سقز استفاده می‌شد، چیکل نام دارد. اما وقتی سربازان آمریکایی، در طول جنگ جهانی دوم آدامس‌های خود را به بیرون مرزها بردند، میزان تقاضا برای این خوراکی شیرین افزایش پیدا کرد و همین امر موجب شد درختان ساپودیلا، دیگر پاسخگوی میزان درخواست مردم نباشد.

بلع آدامس توسط كودكان عادت ناپسندی است كه در بلندمدت می‌تواند عوارض نامطلوبی به‌ همراه داشته باشد. در اثر تجمع آدامس در روده، فرد به انسداد روده مبتلا می‌شود كه می‌تواند سلامت جسمانی را در معرض خطر قرار دهد. متأسفانه گاهی پيش از خروج آدامس بلعيده‌شده از دستگاه گوارش، مواد غذايی ديگر به آن می‌چسبد و در نتيجه توده‌ای در مسير دستگاه گوارش به وجود می‌آورد كه باعث اختلال در عملکرد آن می‌شود.

 

 

در حال حاضر، کارخانه‌ها از پلیمرهای طبیعی یا مصنوعی برای تولید آدامس استفاده می‌کنند. انجمن دارو و غذای آمریکا، اجازه‌ی استفاده از چندین ماده، همانند لاستیک بوتیل را به تولیدکننده‌ها داده است. این ماده‌ی لاستیکی در ساخت بخش داخلی تیوب‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. تنها موردی که می‌تواند باعث شود آدامس ۷ سال در معده بماند و خارج نشود، این است که حجم وسیعی از این خوراکی قورت داده شود و فرد هم یبوست داشته باشد. در سال ۱۹۹۸ میلادی، خبری در روزنامه منتشر شد و در مورد سه کودکی هشدار داد که در نتیجه‌ی بلعیدن همیشگی آدامس دچار انسداد مقعد شده بودند.

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
آخرین ویرایش در دوشنبه, 04 دی 1396 17:47
حسین حمزه‌ای

حسین از مطالعه و بحث تخصصی در مورد فناوری، گجت و خودرو های روز لذت می برد. او طرفدار برند خاصی نیست و معتقد است در هر زمان می تواند برند رقیب با نوآوری جدید بهتر باشد. در رشته مهندسی معماری فارغ تحصیل شده به طراحی گرافیک علاقه خاصی دارد.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.